Mag ik spreken? -Vertel het me, vlug.
Er is nieuws uit Rome. Antonius en Octavianus hebben een pact gesloten.
Antonius heeft het hele oosten toebedeeld gekregen.
Egypte wordt bondgenoot van Rome. -Het is volbracht.
Er is meer te vertellen. -Niet waar.
Hij is bang. -Is er meer?
Vergeef me, goddelijke majesteit, maar er is een huwelijk gesloten.
Een staatshuwelijk tussen Octavia, de zuster van Caesar. . .
en Antonius.
Verder nog iets?
Ze zijn op het moment in Athene. Daarna gaat Octavia terug naar Rome.
En Antonius komt hierheen om over het bondgenootschap te onderhandelen.
Laat me alleen.
Helemaal alleen.
Antonius.
Bevalt het u?
Jawel, buitengewoon. -Het is hier in Athene gemaakt.
Ze zijn niet zo praktisch als de onze, natuurlijk.
Grieken hebben nu eenmaal een zwak voor schoonheid.
Smaakt de maaltijd u niet? -Jawel, maar ik heb niet echt trek.
Als er iets is dat u liever wilt. . . -Heus Octavia, ik ben tevreden.
De goden weten dat je niet anders doet. . .
dan me in alle opzichten behagen.
Nieuws van Domitius? -Hij heeft het paleis niet bereikt.
Hij mocht de stadspoort niet door.
Wilt u mij verontschuldigen.
Je hoeft niet weg te gaan.
Als ik mannen over staatszaken hoor praten, vraag ik me meteen af. . .
waarom de wijn zuur geworden is.
Goedenacht, Rufio.
Goedenacht, heer.
Dus Domitius is weggestuurd. De hoeveelste is dat al niet?
Vijf van je ambassadeurs zijn dit jaar al weggestuurd.
Als jij was gegaan. . . -Ik vroeg erom en jij stemde toe.
We krijgen geen graan en geen goud. -Ik kan niet gaan onderhandelen.
Maar ze laat niemand anders toe.
En als ze mij nu ook wegstuurt?
Dat is onmogelijk.
Ben je ooit echt bij haar weggegaan?
Ik heb drie dagen op een audiëntie gewacht.
Wat is het doel ervan? -Ik wil de koningin alleen spreken.
U staat voor de troon van Egypte. -Dat weet ik.
Wat wilt u bespreken? -Privé-aangelegenheden.
Ik houd geen privé-audiënties met mensen die zich niet voorstellen.
Ik ben Marcus Antonius.
Ik weet wie u bent. Maar wat bent u op het ogenblik?
Ik ben gezant van Rome en proconsul van het rijk ten oosten van Italië.
Een indrukwekkende titel. -Goed genoeg voor een privé-gesprek?
Zonder een verdrag met Egypte. . .
bent u niet in staat die gebieden te behouden. . .
is het wel? -Mogelijkerwijs.
Dan staat u hier dus als smekeling.
Als u me zo wilt beschouwen. -En dat doe ik.
En daarom moet u de houding aannemen die een smekeling betaamt.
U moet knielen.
Wat moet ik doen? -Knielen.
Vraagt u dat van een proconsul? -Ik heb het Julius Caesar laten doen.
Ik eis het van u.
U krijgt het verdrag waar u om vraagt op de volgende voorwaarden:
Als proconsul van Rome. . .
draagt u de volgende gebieden aan Egypte over:
Judea, Jordanië, Armenië, Fenicië, Sinai, Arabië. . .
en de eilanden Cyprus en Kreta.
U vraagt om een derde van het Romeinse Rijk.
Anders geformuleerd:
Ik geef u twee derde.
Heel genereus. Ik kan het niet aannemen.
Dan zou ik als ik u was nog maar wat overleg plegen.
Misschien moet u maar eens bij uw meerdere in Rome te rade gaan.
M'n meerdere? -Octavianus.
Caesar Octavianus.
Ik heb u nog geen toestemming gegeven.
Nu kunt u gaan.
Allemaal eruit. Ik wil hare majesteit onder vier ogen spreken.
Wegwezen, voor ik jullie aan m'n zwaard rijg.
Zo jagen Romeinen kleine meisjes de stuipen op het lijf.
Dat vinden ze leuk. Wacht buiten maar.
Ik ben op aandringen van haar broer met Octavia getrouwd.
Heb je haar gekust of heb je haar in de huwelijksnacht de hand geschud?
Het huwelijk werd al gevierd voor ik arriveerde. Hoe kon ik weigeren?
Door nee te zeggen. Zoals je op al mijn eisen nee gezegd hebt.
Dat zijn het soort eisen die je aan een weerloze vijand voorlegt.
Jij bent niet weerloos. Nog niet.
Ik kan je die gebieden niet geven. Dat zou tot 'n breuk met Rome leiden.
Waarom dacht je dat ik erom vroeg?
Ik zou Octavianus in de kaart spelen. Het zou onverstandig zijn.
Is het zo verstandig om de hele wereld aan Octavianus over te dragen?
Om publiekelijk voor hem te buigen?
Om z'n zuster tot echtgenote en minnares te nemen?
Alsof je je schaamt omdat je zo lang bij je Egyptische hoer gebleven bent?
Waar ben je kwaad om? Omdat ik me met Octavianus inlaat. . .
of omdat ik met z'n zuster getrouwd ben? Jaloezie of politiek?
Allebei. En ik vervloek je omdat je dat niet begrijpt.
Alsof jij zo deugdzaam bent. -Nu ben je aan Octavianus geketend.
En met zulke prachtige ketenen.
Zo bescheiden, zo deugdzaam.
Ik heb gehoord dat ze geheel gekleed naar bed gaat.
Ik ben teruggekomen, de rest gaat je niet aan.
En wanneer draaf je terug omdat je meester met z'n vingers knipt?
Of die vrouw.
Ik heb maar één meester.
M'n liefde voor jou. -Nee.
Laat de liefde nooit je meester zijn.
Nooit. Geef jezelf aan de liefde over. . .
en je vergeet wat je bent, wie je bent en wat je wilt.
Is dat dan zoveel meer waard?
Ik zal niet toestaan dat de liefde m'n meester is, noch Octavianus.
Wees nooit bang. -Wat een zelfvertrouwen.
En heeft Octavianus een meester?
Hij wil als keizer en god over ons rijk heersen.
Om te beginnen het Romeinse Rijk. En wat staat hem in de weg?
Jij en ik. -En m'n zoon.
De rechtmatige erfgenaam van de troon en de glorie van Caesar.
Octavianus heeft zich daar al meester van gemaakt.
En nu zal hij de liefde die Rome voor jou koestert vernietigen.
Je huwelijk met z'n zuster heeft mij tot je hoer gemaakt.
Nooit bang zijn voor Octavianus?
Ik denk dat hij nu degene is die niet bang moet zijn.
Noem een stad en ik zal hem innemen.
Ik achterhaal zonder moeite de zwakke plekken in een leger.
Maar als ik over ditjes en datjes moet zitten praten. . .
met knikjes en hoofdschudden, dan raak ik de kluts kwijt.
Ik wilde het goed doen. . .
maar ik heb het er heel slecht van afgebracht.
Er is nog tijd.
Als iemand me zou vragen wat ik wil, is het dit:
Met jou een vredig en liefdevol leven leiden.
Zijn er voorwaarden aan de algehele overgave verbonden?
Ten eerste moet je volgens de Egyptische riten met me trouwen.
Dat is geen voorwaarde maar een beloning.
En dan roep je Caesarion uit tot koning van Egypte.
En wij zullen samen in zijn naam regeren.
Met alle liefde.
Je draagt alle gebieden die ik heb opgeëist aan Egypte over.
Dat moet. AI was het alleen om je eigen macht aan te tonen.
Anders zullen we op den duur alles kwijtraken.
Zie dat toch onder ogen.
Ik zie niets anders dan jou.
Dit is onvergefelijk. Hij is volgens die barbaarse riten getrouwd.
Riten die in Rome niets betekenen. Caesar zelf. . .
Antonius kruipt achter zijn nagedachtenis aan.
Maar heeft Caesar soms ook een derde van het Romeinse Rijk. . .
in Cleopatra's verdienstelijke schoot geworpen?
De betreffende gebieden werden door Julius Caesar onderworpen.
Daarom komt z'n zoon het recht toe om erover te heersen.
Uit naam van de grote Caesar. . .
verleen ik koning Ptolemaeus Caesarion dat recht.
De grootheid van Rome berust niet op wat Rome neemt. . .
maar op wat Rome geeft.
'De grootheid van Rome berust op wat Rome geeft', zegt hij.
En vervolgens geeft hij weg wat niet van hem is.
En Cleopatra neemt, en ze zal meer nemen.
En er zal oorlog uitbreken.
Zij en ik weten dat er oorlog komt.
Maar ik zal daar niet op aandringen.
Noch zal ik me tegen Antonius uitspreken.
Die oorlog moet me worden opgedrongen.
Het volk van Rome moet me tot deze oorlog dwingen.
Zij moeten de poorten van de senaat bestormen en erom schreeuwen.
Als we vlug zijn, horen ze er pas van als we in Griekenland geland zijn.
Jullie moeten onmiddellijk de troepen inschepen.
Als we besluiten dat te doen. -Dat is al besloten.
M'n manschappen reizen niet graag over zee.
Ze verplaatsen zich liever over land.
Je manschappen doen wat ze gezegd wordt.
M'n manschappen doen wat ik ze zeg. Het zijn nog geen. . .
Het zijn nog altijd Romeinen.
Maar aangezien ik ook doe wat me gezegd wordt. . .
De uiteindelijke beslissing ligt bij Antonius.
En ik weet zeker dat hij die ook zal nemen. Dat is alles.
Laten we het nu niet oneens zijn in aanwezigheid van onze officieren.
Jouw officieren.
Welke uiteindelijke beslissing moet ik nemen?
Waarom wil je de legers niet overbrengen?
Omdat ik geen oorlog met Rome wil.
100.000 man onder Marcus Antonius?
Octavianus gaat heus niet vechten. -Hij zal wel moeten.
Rome zal je echt niet de oorlog verklaren.
Daar ben ik het niet mee eens. -Ik heb jou niets gevraagd.
Sinds die keer dat ik betwijfelde dat die 300 nieuwe schepen nodig waren.
Dat is de manier om een oorlog te voorkomen.
Zijn er ooit 300 oorlogsschepen gebouwd zonder dat er oorlog was?
We krijgen zonder oorlog ook wat we willen hebben.
Luister alstublieft naar me.
Volgens mij staan we aan de rand.
Er wordt aan touwtjes getrokken. Ongewild worden we gemanipuleerd.
Octavia stuurt een delegatie bestaande uit vooraanstaande mannen.
Waarom? Ze kunnen alleen naar Rome terugkeren met Antonius' . . .
beledigende en onnodige echtscheiding van haar. . .
en z'n weigering om ze te zien.
Dat heeft hij op mijn verzoek gedaan. Ik ben verantwoordelijk.
Maar ik heb het gedaan.
Wat stel je voor? -Laat mij naar Rome gaan.
Ik zal Octavianus en het volk ervan overtuigen dat we vrede willen.
Ga dan maar naar Rome.
Wees voorzichtig.
Die oude man ligt je na aan het hart. Je maakt je zorgen.
Neem me niet kwalijk, maar het heeft veel van liefde weg.
Laat ze maar praten. Laat ze maar onderhandelen.
Wij hebben de tijd aan onze kant.
Deze muren geloven hun oren niet, nu ze zo'n stilte horen.
Aan de rechterkant.
En aan de linkerkant.
Het geroep van het Romeinse volk is goed te horen.
Maar de Romeinse senaat heeft er geen antwoord op.
Zullen we dan maar blijven zitten. . .
luisteren?
Ieder van ons zou maar al te graag Cleopatra de oorlog verklaren.
Maar hoe kan dat zonder te vechten tegen Marcus Antonius. . .
die door Rome bemind wordt en die Rome bemint.
'Die door Rome bemind wordt en die Rome bemint.'
Ik heb hier het testament. . .
van Antonius, die zoveel van Rome houdt.
Lees zelf maar hoeveel hij van jullie en van Rome houdt. . .
in z'n testament, gesloten met zijn zegel.
Het testament is onlangs op zijn verzoek in de tempel afgegeven. . .
door Sisogenes. Een uitzonderlijke missie voor een uitzonderlijke man.
Zo'n wijze man, zo'n vertrouweling van Cleopatra.
Lees Antonius' testament, het eind ervan.
Leer het laatste verzoek van jullie beminde Antonius maar uit je hoofd.
Z'n liefde voor Rome spreekt daar duidelijk uit.
Er staat in dat als hij dood is. . .
als Marcus Antonius gestorven is. . .
dan wil hij begraven worden. . .
in z'n geliefde Alexandrië.
In Egypte, te midden van Egyptenaren.
Naast z'n Egyptische hoer.
Is het waar wat ik zeg?
Spreek ik de waarheid?
Oorlog.
Ik houd u de gouden speer van de oorlog voor.
Hij is me met algemene stemmen door de senaat ter hand gesteld.
En nu is het aan jullie, het Romeinse volk, om mij te leiden.
Waar is de vijand?
Wijs mij de weg naar Egypte.
Daar. Daar is Egypte.
En zo raakten de Romeinen weer met elkaar in oorlog.
En zoals Antonius voorspeld had...
kwamen de legers van Octavianus naar de plek waar zij geland waren.
In Actium in Griekenland.
Bij zonsopgang komen we in actie.
Uw plan is moedig en het lukt wellicht te land.
Maar ter zee is er van alles op tegen.
Maar de vijand heeft minder troepen en minder schepen.
Laat hij maar twijfelen.
Ik mag kiezen of ik hem nat of droog versla. En ik kies voor nat.
Breng maar verslag uit aan koningin Cleopatra, Euphranor.
Leg haar maar uit om welke redenen dat moedige plan van me mislukt is.
Hoe dan ook, je commando is je hierbij ontnomen.
Die beslissing van u om de slag op zee te leveren. . .
wanneer hebt u die genomen? -Neem me niet kwalijk.
Canidius en ik hebben 200.000 man uit 20 landen getraind.
20.000 man infanterie en cavalerie worden ingescheept. . .
en angstig en misselijk de zee op gestuurd. Waarom?
Omdat ik wil dat het zo gebeurt.
Het is me een eer om waar en wanneer dan ook naast u te vechten.
Dat is de taal van een echte Romein, Ramos.
En jij zult aan m'n zijde vechten in plaats van Rufio.
Jij blijft hier aan boord van het schip van de koningin.
Tot uw orders. -Canidius blijft bij de troepen.
Jullie mogen ons vanaf de heuvel aanmoedigen.
Tot uw orders. -Inderdaad. Tot mijn orders.
Ingerukt.
Wat is er gebeurd? -Met mij?
Jij bent me overkomen.
Kennen ze Octavianus' veldteken? -De gouden adelaar.
Bij zonsondergang hebben we z'n veren.
Laat ze weten dat we er aankomen. Laat ze onze stem horen.
Hij is onderweg. Geef Caesar's schip een teken.
M'n orders worden naar de letter uitgevoerd.
Mogen de goden maken dat Antonius niet van krijgsplan veranderd is.
Daar gaat hij, zoals hij zo vaak gedaan heeft. Recht op 't centrum af.
Was het maar op land en waren wij er maar om z'n flanken te beschermen.
Maar dat kunnen we niet.
Alles moet worden doorgeseind naar Euphranor aan boord van het schip.
Euphranor is toch aanvoerder. . . -Die voert een stel bootjes aan.
Zodat de koningin beter ziet hoe de oorlog te water verloopt. . .
waar ze Marcus Antonius en 20.000 Romeinen in gestuurd heeft.
Antonius zit met z'n escorte achter Octavianus aan.
Hij is al doorgebroken. -Ze hebben hem doorgelaten.
We moeten in de aanval gaan. -Agrippa zal ze verder terugtrekken.
Ze blijven steeds vlak achter Antonius.
Wat is er te melden? -Antonius is door hun centrum heen.
Hij is hun vloot binnengedrongen en jaagt achter Octavianus aan.
Sneller.
Ze zijn sneller gaan varen. We zijn te zwaar om ze in te halen.
Dan doen we wat om ze langzamer te laten gaan.
Breng de ballista's in stelling. Speerwerpers.
Liever te hoog dan te laag schieten.
Ballista's. Speerwerpers.
Ballista's.
Octavianus' schepen zijn zoveel sneller dan onze Egyptische schuiten.
Waarom blijft hij niet bij de ballista's vandaan?
Ballista's.
Heer.
Een voltreffer. Er is een hele rij spanen vernield.
Hij komt langszij. -We hebben hem te pakken.
We gaan hem rammen, enteren en vernietigen.
Octavianus. Nu kun je je een Caesar betonen.
Waar zit hij verstopt? -Octavianus is niet aan boord.
En nu sluiten wij de val.
We bestoken Antonius met alles wat we hebben.
Geen bericht van Antonius?
En je zei dat hij Octavianus' schip geramd had?
Misschien heeft hij een schip geramd dat diens veldteken voert.
Maar als Octavianus aan boord is. . .
Als Antonius hem doodt, is hij nog steeds omsingeld door de Romeinen.
Stuur dan versterkingen. -Die zijn er niet.
Ze drijven onze schepen uiteen en Antonius is van alles afgesneden.
Ze sluipen op hem af als een meute honden op een gewonde beer.
En Antonius' schip? -Verdwenen.
En Octavianus' schip? -Dat staat in brand.
Denkt u. . .
dat Antonius dood is, admiraal?
Hoe staat de wind voor Egypte? -Gunstig.
Beman de spanen. Hijs het anker. We vertrekken naar Egypte.
Vergeet nooit dat jullie na de slag bij Actium. . .
waarbij Octavianus en Antonius de dood vonden. . .
de overwinnaar zagen wegvaren op haar gouden staatsiesloep.
Ze vaart weg. Cleopatra vaart weg.
Ze laat mij achter. -Heer.
We hebben zware verliezen geleden.
De manschappen hebben aanmoediging nodig.
De stervenden roepen om u en de levenden hebben uw hulp nodig.
Luister nou toch.
Help.
Goed nieuws, Caesar.
Cleopatra zeilt weg en Antonius volgt haar. De overwinning is aan ons.
Roeispanen uit het water.
Hare majesteit wil u graag spreken. Wilt u beneden komen?
Misschien is ze bereid om naar u toe te komen.
Zal ik u voedsel en wijn laten brengen?
Bevel van de koningin.
Ze is bang dat u uzelf iets aandoet.
Alsjeblieft.
Octavianus is vanuit Syrië Egypte binnengetrokken.
Hij kan hier al binnen een paar weken zijn.
Er zijn in Alexandrië twee legioenen die jou trouw gebleven zijn.
Zij en hun officieren wachten erop dat jij het bevel weer overneemt.
Als je niet met mij wilt praten, praat dan met Rufio. . .
of met wie je dan maar wilt.
Antonius, zeg gewoon wat je wilt dat er gebeurt, en dan gebeurt het.
Je hebt me al zo lang niet meer aangekeken. Draai je niet om.
Alsjeblieft. Met je ogen vol haat.
Ze stralen brandende haat uit.
Waarom, Antonius?
Omdat ik op de vlucht sloeg? Ze zeiden dat je dood was.
Wat had ik anders kunnen doen?
Waar kon ik heen. . .
in een wereld waar jij niet meer was?
Ik kon alleen nog terugkeren naar Caesarion en Egypte.
Ik wilde ze uit Octavianus' handen houden.
Je had gewild dat ik was vertrokken.
Je had me bevolen om te vertrekken.
Zeg dat je dat gedaan zou hebben.
Ze zeiden dat je dood was.
Je had gelijk.
Ik ben dood.
De legers van Gaius Julius Caesar. . .
trekken zonder tegenstand op naar Alexandrië.
Gaius Julius Caesar? Dus Octavianus heeft zich alle namen toegeëigend.
Caesar laat weten dat hij niet langer een conflict met Cleopatra heeft.
Laat hem dan z'n legers naar huis sturen.
Ik heb opdracht te zeggen dat de keus tussen oorlog of vrede aan Egypte is.
Maar dat hijzelf slechts vrede wil.
En wat zijn z'n voorwaarden voor deze onvoorwaardelijke vrede?
Een klein bewijs.
Een gebaar.
Een bewijs van Cleopatra's goede wil en goede bedoelingen.
Wat wil Octavianus hebben? -Marcus Antonius.
Het hoofd van Marcus Antonius?
Geef dit maar aan hem bij wijze van antwoord.
Egyptische vrijgevigheid.
Octavianus krijgt twee hoofden voor de prijs van één.
Deze twee of geen.
Ik heb vernomen dat je hier slaapt.
Ik slaap niet. -De nacht doorbrengt, dan.
Ik ben niet alleen.
Die ouwe en ik wisselen herinneringen aan ons leven uit.
Alsof je een kamer, of liever gezegd een grafkelder met iemand deelt.
Denk je dat Caesar in jouw positie hier zou zitten?
Weggedoken, gehuld in maanlicht en vervuld van zelfmedelijden.
Zelfmedelijden? Bedenk eens nieuwe verwijten.
Je geeft je over aan de drank en zingt zielige liedjes voor Antonius.
Jij zou je tijd beter besteden als je met Octavianus onderhandelde.
Waarom heb je m'n hoofd niet aan Agrippa gegeven?
De tweede keer sterven doet geen pijn en het zou jou helpen.
Een mooie basis voor een nieuw verbond.
Ik stel geen prijs op een nieuw verbond met Rome.
Wat wil je dan wel?
Marcus Antonius.
De restanten van z'n leger, Rufio, m'n zoon en ik, heel Egypte. . .
we wachten allemaal op hem.
En de tijd dringt. -Marcus Antonius?
Er is hier niemand van die naam. . .
in leven.
Tijd waarvoor?
Dat Antonius in wapenrusting met in elke hand een zwaard verschijnt?
Verheugt u, want Marcus Antonius komt jullie te hulp.
Antonius, zei je? Die is gestorven bij Actium. . .
tijdens z'n vlucht.
Het verhaal gaat dat hij over het water probeerde weg te rennen.
Dus Rufio en m'n legioenen wachten? Waarop?
Om me de vragen te stellen die ik mezelf in slapeloze nachten ook stel?
'Waarom ben je niet dood?'
'Hoe kun je leven?'
'Waarom lig je niet diep onder de zee. . .
bloedeloos, opgezwollen, vredig na een eervolle dood?'
Jij smeekte bij mij om vergeving voor je vlucht. Je noemde je redenen.
Je kind, je land. Maar bij wie moet ik om vergeving smeken?
Bij de duizenden die me niet meer kunnen horen?
Zal ik zeggen wat mijn reden was?
Zal ik eenvoudig zeggen: Ik beminde?
Toen ik je zag weggaan, zag en dacht ik niets, alleen dat je wegging.
Niet aan de doden, niet aan Rome en Egypte, niet aan vriend of vijand.
M'n geliefde vertrok en ik moest bij haar zijn.
M'n geliefde, m'n meesteres, riep me.
En ik volgde haar. En pas daarna. . .
keek ik om.
En ik zag.
Je had gelijk.
Laat wat dan ook of wie dan ook je meester zijn. . .
maar nooit de liefde.
Ik had ongelijk, verschrikkelijk ongelijk.
Antonius, de liefde die jij volgde, is hier.
En die krijg ik na betaling van een rijk?
Zonder jou is dit geen wereld waarin ik wil leven. . .
en zeker geen wereld die ik wil veroveren.
Want voor mij zou er nergens liefde zijn.
Als je wilt dat ik samen met je sterf, dan doe ik dat.
Of wil je dat ik samen met jou leef?
Wat je maar wilt.
Zijn we te laat, als we besluiten dat we willen leven?
Beter te laat dat nooit.
Er is verontrustend nieuws uit de stad.
Het volk is bang. Sommigen vertrekken uit hun huizen.
Er zijn vannacht overal aankondigingen opgehangen.
Ze werden op de markt aangetroffen, op tempels en andere heiligdommen.
Ondertekend door Octavianus Gaius Julius Caesar Augustus.
Hij spaart ze als ze zich overgeven en roeit ze uit als ze dat niet doen.
De opschriften zijn verwijderd. Er staat de doodstraf. . .
op het verspreiden van geruchten over deserties uit Antonius' leger.
En wat is de straf als de geruchten waar blijken te zijn?
Hoe weet u dat? -Ik ken de Romeinen.
Er is maar één bevelhebber die ze niet in de steek laten.
En dat is de overwinning.
Maar toch hebt u Antonius laten vertrekken alsof. . .
Als je hem gezien had. . .
zo trots als hij was, en zo onbevreesd. . .
als hij vroeger was.
Zijn m'n dienaren in vrijheid gesteld en zijn ze vertrokken?
Maar ze wilden nog even opruimen. -Octavianus maakt zelf maar schoon.
Laat drie soldaten van de garde zich meteen bij me melden. . .
verkleed als kooplui.
Zij moeten Caesarion mee wegnemen uit Egypte. . .
voorlopig.
En uzelf? Wilt u er alstublieft nog eens over nadenken?
Er liggen twee snelle schepen in de oostelijke haven.
En breng jij me dan gerold in een kleed aan boord?
Er is geen Caesar meer om naartoe te gaan, niet voor mij.
Dus u bent nog steeds van plan. . . -Om in Alexandrië te blijven.
Op de laatste plek waar ze gaan zoeken.
Letterlijk de laatste plek.
Ik heb uw beslissingen nooit in twijfel getrokken.
Doe dat nu dan ook niet. -Laat mij bij u blijven.
Charmion en Iras zorgen voor me. Mocht Antonius. . .
Wanneer Antonius terugkomt, kun je hem vertellen waar hij me kan vinden.
Waar ik op hem wacht.
Dan zullen we gezamenlijk doen. . .
wat hem het beste lijkt.
Is dat duidelijk?
Jawel, majesteit. -Is er nog iets?
Ik heb altijd van u gehouden.
En ik heb dat altijd geweten.
Rome heeft nog nooit zo'n leger gehad. Laten we heel Azië innemen.
Zonde van de tijd om de resten van Antonius' leger in de pan te hakken.
Er komt geen slachting, er vloeit misschien wel geen druppel bloed.
Is er weleens een slag gewonnen zonder dat er gevochten werd?
Hoe dan ook, laat ik dit nog eens benadrukken:
Ik wil Antonius en haar levend in handen krijgen.
Zij moet levend gevangengenomen worden.
Cleopatra's tweede intocht in Rome zal de eerste nog overtreffen.
Dit is de ring die je vader je gegeven heeft.
Hij is nu van jou, voorgoed.
Draag hem met trots en met ere.
Ik ben bang. Ik weet wel dat ik dat niet moet zijn.
Wie heeft dat gezegd? Alle koningen en zeker koninginnen zijn bang.
Ze zien eenvoudig kans om het niet te laten merken.
Iets wat gewone mensen niet kunnen.
Heil, Antonius.
Hoe dichtbij is Octavianus? -Achter die lage heuvel.
Bij het vallen van het duister zullen hun vuren de hemel verlichten.
Dat zullen onze troepen een uitnodigende aanblik vinden.
De legioenen van Antonius warmen zich aan hun eigen vuren.
Ik voelde de warmte toen ik langsreed.
Hoeveel legioenen heeft hij? -Twintig. En wij twee.
Het twaalfde, en eentje. . . -Bestaand uit de resten van andere.
Volgens mij verdedigde Caesar Alexandrië met twee legioenen.
Hoe staan ze opgesteld?
Cavalerie op linker- en rechter- flank, infanterie in het centrum.
Drie olifanten die worden ingezet om een vlieg te vertrappen.
Octavianus en Agrippa hebben het strategische benul. . .
van een stel Vestaalse maagden.
We kunnen ons terugtrekken op zachte grond. . .
en dan hun infanterie aanvallen. -Zodat die ons kunnen vertrappen?
Wij vliegen moeten bijten, zoemen en kietelen.
Morgenvroeg, als Octavianus' vuren de hemel nog verlichten. . .
vallen wij aan.
Bij zonsondergang zijn onze legioenen groter geworden en nog loyaler.
Goedenacht.
Zeg tegen de wacht dat ik vlak voor zonsopgang gewekt moet worden.
Natuurlijk.
En als de wacht dat vergeet of de tijd verkeerd inschat. . .
wil jij me dan wekken?
De wacht zal je wekken.
Maar als ze dat niet doen? -Dan doe ik het, wees niet bang.
Ik ben nooit bang.
Niet meer.
Vecht dan.
Waarom vechten jullie niet?
Is er dan niemand die Antonius een eervolle dood gunt?
Voor ik dit droeg. . .
werd het gedragen door een andere Romein die door Rome vermoord werd.
Een andere Caesar.
We krijgen hem nog wel te pakken.
We zullen ze samen te pakken krijgen.
Waar is ze?
Ik moet van hare majesteit zeggen. . .
dat ze te vinden is op de laatste plek waar ze zullen zoeken.
Letterlijk de laatste plek.
Waarom heeft ze niet gewacht? Het heeft er alle schijn van. . .
dat Cleopatra weer onbereikbaar is. . .
en dat ik weer achter haar aan moet rennen.
Ons hele leven lang, en nu daar voorbij.
Eén vrouw, één liefde.
Niets verandert. . .
behalve dat leven in dood overgaat.
Wil je me helpen?
Help me te sterven, Apollodorus. -Dat wil ik.
Maar ik kan het niet.
Ik heb Rufio altijd benijd om z'n lange armen.
De uiterste desertie:
Van mezelf.
Want hoe kan ik datgene missen wat ik m'n hele leven gewild heb?
Wil je me de genadestoot geven?
Waar is m'n zwaard? Ik smeek je me de genadestoot te geven.
Ik loog. Ik maakte u wijs dat de koningin dood is.
Maar ze leeft en ze wacht in haar mausoleum op u.
Wacht Cleopatra op me?
Er is nog net genoeg tijd. . .
als jij me helpt.
Misschien als we z'n wonden stevig verbinden. . .
Dat zou hem alleen maar pijn doen. Laat hem maar slapen.
Slapen.
Wil je vannacht naar me toe komen. . .
zodat ik kan verzinken. . .
in de duistere slaap?
Ze hebben elkaar dus toch nog weer ontmoet. . .
de geliefden. -Ze zullen elkaar altijd vinden.
Wees eenzaam voor me.
Maar niet al te lang.
Dat beloof ik.
Ik heb altijd gedacht dat ik zou sterven. . .
op de goede manier.
Zoals een soldaat betaamt.
Een soldatendood.
Ik heb altijd naar eigen goeddunken geleefd.
Ongepast.
Ik dacht dat ik het goed zou maken met m'n dood.
Ik verwachtte te veel van mezelf in de dood. . .
net als bij leven.
Houd je me vast? -Dichter bij me dan ooit.
Houd me dan nog dichter bij je.
Jij en ik zullen bewijzen dat de dood zoveel minder is dan de liefde.
Jij en ik zullen. . .
van het sterven iets maken dat niet meer is. . .
dan een laatste omhelzing.
Een kus. . .
om me de adem te benemen.
Nooit tevoren was er. . .
zo'n diepe stilte.
Draai hem om.
Vreemd volk. Gif dat naar geurwater ruikt.
Laat het analyseren en test het uit op een van de zwaargewonden.
Ze hebben koningin Cleopatra gevonden.
Ze zit opgesloten in een grafkelder.
Opschieten.
Marcus Antonius schijnt bij haar te zijn. Hij is dood.
Wat zeg je? -Antonius is dood.
Zegt men dat zo?
Zo eenvoudig?
Marcus Antonius is dood.
Heer Antonius is dood.
De soep is heet, de soep is koud.
Antonius leeft. Antonius is dood.
Sidder van angst als zulke woorden over je lippen komen. . .
uit vrees dat ze onwaar zijn en Antonius je tong zal uitrukken.
En als ze waar zijn, kun je je levenslang op de borst kloppen. . .
dat je zijn naam zelfs bij zijn dood hebt mogen uitspreken.
Het sterven van zo'n man. . .
moet worden uitgeschreeuwd.
En die kreet moet terugkaatsen uit de verste hoeken van het heelal.
Antonius is dood.
Marcus Antonius van Rome leeft niet meer.
U hoeft uw hoofd niet voor Caesar te buigen.
Dat heb ik ook nooit gedaan.
Maar als hij hier was, zou ik het doen.
Ik ben Caesar.
Zoals u wilt, Octavianus.
Kijk me aan. -Zoals u wilt.
Na al die tijd en na alles wat er gebeurd is. . .
geloof ik dat u nog steeds mooi bent, in zekere zin.
U vleit me. -Mocht u plannen hebben om mij. . .
Nu vleit u uzelf. -De strijd is voorbij.
Uw land, uw bezittingen en uzelf behoren mij als overwinnaar toe.
U krijgt het bestuur over de provincie Egypte.
Maar op één voorwaarde: U gaat met me mee naar Rome.
Achter uw triomfwagen? -Kijk me aan.
Zouden de burgers van Rome uren staan wachten in de brandende zon. . .
om te zien hoe m'n lijk over het Forum gesleept wordt?
Ik zal u laten bewaken.
Octavianus, als ik verkies te sterven. . .
dan zal ik sterven.
En als ik u beloof dat u ongedeerd naar Alexandrië zult terugkeren?
Kijk me aan.
Wat wilt u nog meer?
U hebt het niet over m'n zoon gehad.
Uw zoon. Daar dacht ik niet aan.
Waar is hij? -In veiligheid.
Als ik met u meega naar Rome. . .
staat u dan toe dat m'n zoon over Egypte regeert? En zijn zonen?
En hun zonen? -Ik zal doen wat ik kan.
Geeft u uw woord als Romeins keizer en god?
Wanneer wilt u dat ik ga? -Zo vlug mogelijk.
Nu ben ik erg moe. Ik wil rusten. Wees zo goed me alleen te laten.
Geeft u mij uw woord. . .
dat u zichzelf niets zult aandoen?
Dat zweer ik.
Op het leven van m'n zoon.
Moeten de schildwachten binnen blijven?
Ik heb tenslotte gezworen. . .
op het leven van m'n zoon.
En nu moet ik me gereedmaken. -Er is niet veel te doen.
Eerst wil ik iets eten.
Iets om me onderweg kracht te geven.
Misschien wat fruit? -Breng maar wat.
Jij dan, Iras?
Wij zijn altijd bij u geweest.
U kunt ons niet achterlaten.
Misschien is er genoeg voor ons allemaal.
Breng me een schrijftablet voor een boodschap aan Octavianus.
U moet geen woorden aan die man verspillen.
Ik heb al zoveel woorden aan zoveel mannen verspild.
Nog een paar voor een laatste verzoek.
Zal hij dat inwilligen? -Dat zal ik wellicht nooit weten.
In dit geval denk ik van wel.
Ik zal hare majesteit bedienen. -Maar ik heb haar altijd bediend.
Jullie moeten me allebei helpen kleden voor m'n reis.
Ik wil er uitzien zoals ik er uitzag toen Antonius me voor het eerst zag.
Het gouden gewaad?
Hij moet meteen zien. . .
zelfs van grote afstand, dat ik het ben.
Dit is het laatste, geef dit aan een van de schildwachten voor Octavianus.
Maar je moet wel wachten.
Laat me nu eens proeven of de vijgen goed zijn.
Men zegt dat deze scherp smaken. . .
en dat het snel voorbij is.
Ik voel me zo vreemd helder.
Alsof het leven niet meer was dan een lange droom.
De droom van iemand anders.
Die nu eindelijk voorbij is.
Maar nu begint. . .
m'n eigen droom.
Die nooit zal eindigen.
Antonius. . .
wacht op me.
Een boodschap van de koningin voor Caesar.
Lees maar voor. Haar wensen worden vervuld zodra ze in Rome aankomt.
We zullen ze bespreken terwijl zij naast m'n triomfwagen loopt.
"De enige wens die ik u smeek te vervullen. . .
is dat ik naast Antonius begraven word en daar blijf. . .
tot het einde der tijden. "
Heeft je meesteres hier goed aan gedaan?
Heel erg goed.
Passend voor de laatste van zovele nobele. . .
heersers.
En de Romein vroeg:
"Heeft je meesteres hier goed aan gedaan?"
En de dienstmaagd antwoordde:
"Heel erg goed.
Passend voor de laatste van zovele nobele heersers. "
Ondertitels bewerkt door Grapster